Sorry?! Ja dat klinkt vast koud en kil. Zeker in deze dagen.En toch is waar.Misschien wel het mooiste cadeau dat je een ander juist nu kunt geven.

“Wat de… krijgen we nou?” Kun je denken.

Lekker asociale uitspraak. 
Hebben we keihard gewerkt aan de ‘denk aan elkaar,
zorg goed voor anderen, sociale afstand’ modus…krijg je dit.

En toch is het waar. 
Is het zelfs een mega waardevol gebaar dat je kunt maken.
Waarmee je een ander ECHT helpt. Juist in deze tijd.

Want wat gebeurt er vaak?
Zodra zo’n verhaal begint. Of al net daarvoor.
Wanneer een ander zijn probleem met ons deelt.

Dan slaat er in ieder van ons een innerlijk stemmetje aan.
Die daar direct van alles van vindt.

Van het delen met ons.
Omdat dat stemmetje wiebelig wordt van problemen.
Echt GEEN tijd heeft hiervoor. Door wil gaan.

Van het probleem zelf.
Omdat wij dan het probleem niet zien.
Of waar het nou eigenlijk om gaat.

Van die ander.
“Jemig, die is zo zoekende. Zo onervaren.
Zo overgevoelig. Theatraal. Zielig”.
Oh die is op. Overspannen. Kan de stress niet aan”.

Ja, dit stemmetje in ons trekt problemen slecht. 
Errug slecht…
Heeft de dingen liever glad en gestreken.

Ziet problemen liever gaan dan komen.
Want die maken ons en dus dat stemmetje onzeker.

Dus begint dit stemmetje driftig van alles te roepen.
In jouw hoofd. Dwars door dat verhaal van die ander.
Wat je maar half hoort, met je conclusie al in de startblokken.

Zo luisteren we.
Om te antwoorden.
Niet om die ander ECHT te horen.

Meer om dat opgewonden stemmetje te sussen. 
Ga je de ander onderbreken.
Kruisverhoor stijl.

Of ga je preken, halverwege het verhaal.
Bekritiseren. Wegwuiven. Bagatelliseren. Afleiden.

Of nog erger, ‘IEK!’
Je gaat het probleem van die ander oplossen.

Zo van, ‘geef dat maar aan mij’.
Klopje op je bolletje.
‘Ik weet er wel raad mee. Jij niet’.
Zo. Opgelost. En weer door.

Ik blij, jij…?
Die ander is niet gezien, niet gehoord.
Voelt zich vaak niet goed genoeg en een stuk onzekerder.

Dat merk je direct in je gesprek.
De ander raakt geïrriteerd, wordt stil of geeft op; ‘laat maar’.
Of…gaat achterover hangen en belt jou nu elke dag.

“Huh?! Hoe kan dat nou?” 
Denkt dat innerlijke stemmetje gefrustreerd.

“Wat is er toch mis met die ander? 
Ik sta hier potverdikke mega lekker te helpen”.

“Nou… nee”.
“Oh. Wat dan wel?”

Je hebt het probleem van een ander opgepakt. 
En er een oplossing van jou opgeplakt.
“Zo. Pleister d’r op…” dat idee.

Weet je nog? 
Problemen zijn er om ons uit te dagen. Om te groeien.
Dat werkt dus alleen als je ze zelf mag oplossen.

“Ja, jeumig man!” 
Mag je er dan niet meer zijn voor een ander?
Zeker wel. Juist nu. In deze tijden.

Mijn boodschap van vandaag:

Problemen dagen ons uit. Laten ons groeien.

Een crisis eist alternatieven om te blijven staan.

Snuif de ontluikende lente op en kom samen tot bloei.

Door je talenten slimmer te gebruiken.
Ze bewust en effectief te bundelen.
Hebben we het meestal te druk voor, in normale tijden.

Kijk samen voorbij het probleem.
Creëer je eigen verhaal. Juist in Coronatijden.
Doe het samen, groei als team. Gebruik het rimpeleffect.

Met creatieve oplossingen en een resultaatgerichte uitvoering.
Met punten op de i en een positief emotionele lading.

Ontwikkel. Overwin. Creëer. Bied impact.
Maak van je beperkingen nieuwe mogelijkheden.

De feiten kun je niet veranderen.
Je gedachten erover wel.

Morgen?
Een persoonlijke challenge.
Welke nieuwe mogelijkheid zie jij door deze sociale woestijndagen?

Deel het met me als reply op deze blog of mail. 
Ik kijk naar je ervaring uit!

Blijf veilig en heb lief.

Linda

Meer handige, originele en eye opening tips ontvangen om je potentieel te bereiken? Voor meer rust en vrijheid, met laserfocus en plezier?

Ja, dat wil ik! Stuur maar door

Wil je graag begeleiding in jouw groei? Of in het ombuigen van je patronen? Bekijk dan ons begeleiding- en trainingsaanbod. Heb je een specifieke vraag? Neem dan contact op.

Ken je andere worstelaars met dit soort vragen? Deel deze blog of stuur ‘m gerust door!